Angeles po mojemu

Wszedł do kuchni, gdzie już od dawna krzątała się jego gosposia. - Witam Olgo. - przywitał się. - A witam panie Germanie! - zawołała gosposia. - Gdzie Angie? - zapytał dalej stojąc w drzwiach. - A wypiła kawę i poleciała do szpitala. - wskazała na stół, na którym stała pusta filiżanka po kawie. Wzrok pana domu powędrował z tym samym kierunku i zatrzymał na właśnie tej filiżance. - Nic nie jadła? - zapytał biorąc ją do ręki i wstawiając do zlewu. - Nic. Bo co? - zapytała podpierając się pod boki. - To nie zdrowo! Jak ją tak mogła pani wypuścić bez... - Trzeba było wstać wcześniej i wmusić w nią to śniadanie. Ja się z nią nie będę bić ani kłócić! - podniosła głos gosposia. - Proszę bardzo. - postawiła na stole filiżankę pełną kawy przeznaczoną dla inżyniera i wyszła szybkim krokiem. Usiadł i zaczął powoli sączyć kawę. Ech... gdybyś wstał wcześniej, to może byś ją spotkał przed wyjściem - pomyślał brunet. Zawaliłeś po prostu. Po co go waliłeś po tej mordzie? Co? Po co ci to ...

  Następne dwa tygodnie to były rano próby, potem próby, po lunchu próby i wieczorem próby. Nie miałam chwili na odsapnięcie, więc w Studio masaże odprężające robił mi Pablo, a potem wracałam późnym wieczorem do domu i masaże odprężające robił mi German. Hah!   Zostawałam do późna razem z Gregorio przygotowując poprawki w choreografi, bo Andrès i León dalej nie wiedzieli w którym miejscu w końcu ma być ten obrót, a Gregorio powiedział, że żadnego piruetu nie pozwoli wyrzucić z układu.   Była sobota. W końcu! Wieczór, na który chyba każdy w Studio czekał z niepewnością, ekscytacją i radością. Za piętnaście minut miała się zacząć pierwsza część spektaklu. Wystawialiśmy przedstawienie w teatrze, w centrum miasta. Za kulisami stali już Pablo i Gregorio, a ja biegałam jeszcze w garderobach i sprawdzałam czy nasi artyści są już gotowi. - Gotowi? - zapytałam chłopaków, którzy rozpoczynali przedstawienie. - Aha. - Ale na pewno? - No pewnie! - To zagrajcie najlepiej jak...

  Otworzyła oczy i dopiero po kilku sekundach jej wzrok się wyostrzył. Zobaczyła sufit. Powoli usiadła spuszczając nogi z kanapy. Dopiero wtedy wstała i rozsuwając drzwi prowadzące do gabinetu wyszła. Głowa trochę bolała, a w brzuchu miała bardzo dziwne uczucie. Widać łączenie mojito i tych babeczek to nie był dobry pomysł. Chwyciła jakąś koszulę leżącą na kanapie i zarzuciła na siebie. Powąchała ją. Pachniała jej najlepszym przyjacielem. Din, don, din, don - usłyszała i szurając stopami ruszyła do drzwi. Otworzyła drzwi - w drzwiach stała Violetta. - No cześć. - uśmiechnęła się nastolatka. - Miałaś być u Tomása. - odparła szybko z nutą niezadowolenia. - A ty kazałaś mi przyjść przed 12:00. Jest za piętnaście. - przypomniała brunetka podpierając się pod boki. - Mogę wejść? - Jasn... - mruknęła niezrozumiale Angeles i wpuściła swoją siostrzenicę. - Nieźle pobalowaliście. - stwierdziła Violetta. - Widzę, że ty też. - Bez przesady. - Masz kaca. - bardziej stwierdziła niż za...

Jeju, obiecuję, że w połowie tygodnia NA 100% POJAWI się rozdział. Po prostu tak byłam zalatana ostatnie kilka dni, że nie dałam rady dokończyć go pisać. Przepraszam. W ramach rekompensaty będą w tym tygodniu DWA rozdziały ;) ~ Kasiula ;)